додому Internet en IT IT-nieuws Phase-change RAM: een niet-vluchtige geheugentechnologie die nooit echt aansloeg

Phase-change RAM: een niet-vluchtige geheugentechnologie die nooit echt aansloeg

Phase-change RAM (of PRAM) is niet-vluchtig geheugen dat geen stroombron nodig heeft om gegevens op te slaan. Het werkingsprincipe is het verwarmen van een speciaal materiaal om het tussen twee verschillende fysieke toestanden te veranderen: kristallijn en amorf (glasachtig). Laten we aannemen dat de kristallijne toestand 0 is en de glasachtige toestand 1. Het omkeren van de toestand betekent dat de gegevens zijn geschreven. Als u de knop terugdraait, worden de gegevens verwijderd.

Het geheime wapen hier is het chalcogenideglas. Het is een mengsel van elementen in de groepen 15 en 16 van het periodiek systeem, waaronder germanium, antimoon en tellurium. Bij verhitting vindt er een faseverandering plaats. Dit is geen nieuw concept. Dezelfde fysieke methode wordt al tientallen jaren gebruikt op herschrijfbare cd’s en dvd’s. Deze “RW” optische schijven gebruiken een laser om het materiaal te smelten of met warmte te behandelen om putten en landen te vormen die muziek en films vertegenwoordigen. De drive leest gegevens op deze manier omdat de laser anders reflecteert dan glanzend kristal en doffe glasachtige delen.

Een PRAM doet hetzelfde, maar gebruikt elektriciteit in plaats van licht.

Faseverandering RAM-cellen hebben te maken met structuren op nanoschaal. Om gegevens te schrijven moet het materiaal worden bestraald met korte, krachtige elektrische pulsen. Hierdoor wordt het materiaal snel verwarmd en gesmolten, waarna het snel afkoelt en bevriest tot een ongeordende, glazige toestand. Deze toestand met hoge weerstand vertegenwoordigt doorgaans een 1. Om een ​​nul te schrijven, wordt een kleinere, langere puls gebruikt om het materiaal te verwarmen en de atomen te herschikken in een kristalstructuur met lage weerstand. Het lezen ervan is eenvoudig: breng gewoon een kleine spanning aan, niet genoeg om de toestand te veranderen, en meet de weerstand. Hoge weerstand betekent 1, lage weerstand betekent 0.

Dit wordt beschouwd als een opvolger van het flashgeheugen.

In 1970 ontdekten drie onderzoekers, R.G. Neale, D.L. Nelson en Gordon Moore publiceerden een artikel in het tijdschrift Electronics waarin ze dit type amorf halfgeleidergeheugen voorstelden. Moore, die later Intel oprichtte en ons zijn beroemde wet gaf, zag deze kans al vroeg. Het duurde echter bijna 40 jaar voordat deze technologie volwassen was geworden tot het punt waarop deze commercieel levensvatbaar was.

Halverwege de jaren 2000 waren er grote spelers in omloop. Intel, Samsung en IBM zijn allemaal begonnen met het tonen van PRam-prototypes. Het veld was overtuigend. Samsung beweert dat PRAM schrijfsnelheden dertig keer sneller bood dan een standaard NAND-flashgeheugen. Het belooft ook een 10x langere levensduur. Bij elke schrijfcyclus verslechtert het Flash-geheugen naarmate de oxidelaag die het gebruikt om elektronen op te vangen, verslijt. PRam maakt geen gebruik van elektronen die gevangen zitten in een oxideput. Het maakt gebruik van fysieke faseveranderingen en is inherent duurzamer.

In februari 2008 haalden Intel en STMicroelectronics de krantenkoppen door een PRam-apparaat te introduceren dat vier toestanden per cel kan opslaan. Deze cellen met meerdere niveaus kunnen niet alleen binaire nullen en enen onderscheiden, maar ook verschillende weerstandsniveaus die de opslagdichtheid kunnen verdubbelen of verviervoudigen.

Ondanks de hype werd kinderwagen nooit de dominante opslagtechnologie die we ons hadden voorgesteld. Flash-geheugen, vooral NAND, wordt veel sneller goedkoper en compacter dan verwacht. DRAM (dynamisch RAM)

Exit mobile version