Wanneer u een aantal kilometers verderop belt, bent u niet alleen maar aan het praten. Je veroorzaakt een enorme, onmiddellijke kettingreactie van computerlogica. Het is gemakkelijk om de infrastructuur die onder uw gesprekken zoemt te vergeten. Om te begrijpen wat er in realtime gebeurt, moet je de moderne complexiteit wegnemen en kijken naar de ruwe mechanismen van hoe mensen ooit langeafstandsgesprekken doorstuurden.
Het tijdperk van het menselijke schakelbord
Terugspoelen naar de begindagen. Telefoonbedrijven bouwden een centraal kantoor in het hart van elke stad. Koperdraden liepen van die hub naar elk huis. Binnen zat een telefoniste, laten we haar Mabel noemen.
Mabel zat voor een telefooncentrale. Elke telefoon in de stad had een corresponderend stopcontact. Het proces was voelbaar en langzaam.
- Je hebt de hoorn opgenomen. Er knipperde een lampje boven je krik.
- Mabel heeft een snoer in je stopcontact gestoken.
- Ze vroeg wie je wilde bereiken.
- Ze heeft haar andere stekker in het stopcontact van die persoon gestoken.
- Ze stuurde een belsignaal langs de lijn.
- Zodra de andere partij antwoordde, heeft ze een brugdraad tussen uw twee aansluitingen gestoken.
- Toen je ophing, ging het licht uit. Ze heeft de draad verwijderd.
Eenvoudig. Fysiek. Eindig.
Verbindingen over lange afstanden samenvoegen
Lokale gesprekken waren eenvoudig. Lange afstanden vereisten een andere opstelling. Het plaatselijke kantoor heeft lijnen toegevoegd aan een internationaal kantoor.
Om een vriend in een andere staat te bellen, vertelde je Mabel het volledige nummer. Hier is de handmatige kettingreactie:
- Mabel aangesloten op een langeafstandslijn.
- Ze sprak met de telefoniste op het verre knooppunt.
- Die operator is verbonden met een andere hub, op basis van het netnummer van uw vriend.
- De keten ging verder, van kantoor tot kantoor, totdat het het plaatselijke hoofdkantoor in de stad van je vriend bereikte.
- Die laatste operator heeft verbinding gemaakt met de telefoon van de vriend.
- Mabel heeft vervolgens uw lokale lijn overbrugd naar de langeafstandslijn.
De langeafstandsoperator hield de tijd bij. Ze hebben de duur opgeschreven. Zij hebben het wetsvoorstel opgesteld. De oproep werd met directe, fysieke draden van het ene gebouw naar het andere verbonden. Het was opmerkelijk eenvoudig, maar pijnlijk langzaam.
De eerste automatisering: mechanische en digitale schakelaars
Bij de eerste stap richting automatisering werd Mabel vervangen door een mechanische schakelaar. Je draaide nog steeds “O” om een mens voor lange afstanden te bereiken, maar lokale gesprekken werden afgehandeld door versnellingen en relais.
Computers hebben uiteindelijk ook de langeafstandsoperatoren gedood. Ze introduceerden computergestuurde schakelaars. De hardware gebruikte nog steeds fysieke draden om de ontvanger te bereiken, maar de computers bepaalden hoe ze moesten worden aangesloten.
Overweeg een telefoontje van Californië naar New York (1-212-555-1234). Het proces is nu digitaal:
- De “1” signaleert een langeafstandsroute naar het lokale wissel.
- De “212” vertelt de langeafstandsschakelaar welke trunk moet worden ingenomen.
- De “555” leidt het interlokale kantoor in New York naar de specifieke lokale centrale.
- Het plaatselijke kantoor in New York verbindt u met uw vriend.
Datapakketten met daarin de telefoonnummers vliegen via datalijnen tussen schakelaars. De facturatie gebeurt automatisch. De verbinding is elektrisch, niet menselijk.
Concurrentie op het gebied van glasvezel en carriers
Tegenwoordig heeft het systeem twee grote veranderingen ondergaan.
Ten eerste zijn de dure fysieke draden tussen kantoren grotendeels verdwenen. Ze werden vervangen door glasvezellijnen. Deze kabels vervoeren gedigitaliseerde stromen spraakgegevens. Je stem wordt bytes. Duizenden gesprekken delen één enkele vezel. Het kostenverschil tussen koperparen en glasvezeltrunks is astronomisch.
Ten tweede wordt het monopolie verbroken. Veel interlokale vervoerders concurreren nu om uw bedrijf. Dit verandert de manier waarop het gesprek wordt gerouteerd.
Hoe PIC-codes uw oproep routeren
Wanneer u vandaag belt, raadt uw lokale centrale niet waar het gesprek naartoe moet worden gestuurd. Het controleert een database.
Deze database bevat een PIC-code (Primary Interchange Carrier-code) voor uw nummer. Deze code identificeert welke interlokale aanbieder u heeft geselecteerd. Wanneer u van vervoerder verandert, verandert deze code.
De schakelaar zoekt uw PIC op. Het wordt aangesloten op de switch van de door u gekozen interlokale vervoerder. Het netwerk van die provider stuurt het gesprek door naar de lokale provider van uw vriend. De lokale vervoerder voltooit de laatste etappe.
Dit alles gebeurt in een oogwenk. Miljarden dollars aan hardware, software en glasvezelkabel voeren een transactie zo snel uit dat u het niet merkt. Maar het is er altijd. Wachten op het volgende cijfer.
