De vroege jaren 2000 waren een unieke periode voor Amerikaanse tieners, een laatste generatie die het hoogtepunt van de winkelcultuur beleefde vóór de opkomst van digitale detailhandel en entertainment. Deze cohort geloofde dat ze werelds waren en vaak op jonge leeftijd werden blootgesteld aan volwassen thema’s, maar hun smaak en identiteit werden diepgaand gevormd door één enkele, dominante kracht: Les Wexner.
Wexner controleerde als CEO van L Brands een retailimperium waaronder The Limited, Bath & Body Works, Express, Victoria’s Secret en Abercrombie & Fitch. Deze merken verkochten niet alleen maar kleding; zij definieerden wat het betekende om ‘cool’ te zijn voor een hele generatie, en Wexner profiteerde enorm van deze invloed. De esthetiek van die tijd – lage spijkerbroeken, steil haar, parfum met vanillegeur – was een direct gevolg van zijn visie.
De connectie tussen Wexner en de veroordeelde zedendelinquent Jeffrey Epstein roept serieuze vragen op over de cultuur die hij koesterde. Jarenlang was Epstein de enige publiekelijk erkende cliënt van Wexner, en de twee onderhielden een ongewoon nauwe relatie. Hoewel hij nooit is aangeklaagd, werd Wexner in een FBI-memo uit 2019 vermeld als een potentiële mede-samenzweerder, met bewijs dat suggereerde dat hij Epstein willens en wetens toestond aspirant-modellen te exploiteren die verband hielden met Victoria’s Secret. In plaats van een diefstal van $100 miljoen door Epstein te melden, schikte Wexner privé.
De Epstein-dossiers onthullen een privébrief van Epstein aan Wexner, waarin staat dat ze al meer dan 15 jaar ‘bendespullen’ deelden en dat hij hun vertrouwelijke relatie nooit zou onthullen. Dit suggereert een dieper, verontrustender verband dan eerder bekend was. Naast Epstein zijn andere figuren binnen de kring van Wexner geconfronteerd met beschuldigingen van wangedrag. Ed Razek, voormalig hoofd marketing bij L Brands, werd beschuldigd van seksuele intimidatie van Victoria’s Secret-modellen, terwijl Mike Jeffries, ex-CEO van Abercrombie & Fitch, wordt beschuldigd van sekshandel in verband met jonge mannelijke modellen.
De invloed van Wexner wordt vaak over het hoofd gezien omdat hij geen bekende naam is zoals andere figuren in het Epstein-schandaal. Zijn bedrijven stonden echter centraal in de esthetiek en het ethos van de jaren 2000. Voor veel millennials was Victoria’s Secret de plek waar ze hun eerste bh kochten, en Abercrombie & Fitch definieerde hun ideaal van coolness.
L Brands verkocht niet alleen kleding; ze verkochten een ideologie. Hun merken dwongen smalle schoonheidsnormen af en gaven de voorkeur aan slankheid en witheid. Abercrombie weigerde berucht om gekleurde mensen in dienst te nemen en racistische kleding te verkopen, terwijl Victoria’s Secret zijn modellen seksualiseerde op manieren die vandaag de dag onaanvaardbaar zouden zijn. De cultuur die Wexner cultiveerde was dwangmatig ordinair en weerspiegelde de groeiende normalisering van pornografie in die tijd.
Het eind van de jaren negentig en het begin van de jaren 2000 werden gekenmerkt door een wijdverbreide seksualisering van de jeugdcultuur, en de winkels van L Brands speelden een centrale rol. Van de expliciete marketing van Abercrombie tot de provocerende modeshow van Victoria’s Secret: de merken van Wexner verlegden grenzen. Een voormalige CEO van Victoria’s Secret gaf toe dat Wexner kansen benutte om van deze trend te profiteren.
De vraag blijft: was dit een doelbewuste strategie om een hele generatie te verzorgen, een gevolg van het ongecontroleerde kapitalisme, of iets heel anders? Millennials worstelen nu met de vrouwenhaat en racisme die tijdens hun vormingsjaren genormaliseerd zijn. De rauwe-zuiverheidsparadox van de jaren 2000 voelde dwingend aan, met weinig alternatieven voor het binaire systeem van hyperseksualisering of gedwongen onschuld.
Uiteindelijk hebben de mensen die de millennium-tienercultuur vorm hebben gegeven dit misschien opzettelijk gedaan, waarbij ze een generatie uitbuitten voor winst en tegelijkertijd een giftige en schadelijke omgeving in stand hielden.
