Tablet to specjalna podklasa komputerów przenośnych, którą charakteryzuje brak fizycznej klawiatury i korzystanie z interfejsu ekranu dotykowego. Rozmiary ekranów zazwyczaj wahają się od mniejszych niż standardowy arkusz papieru A4 do właśnie tego rozmiaru. Kluczową cechą jest to, że te wyświetlacze są zawsze wielodotykowe, co oznacza, że mogą rejestrować wiele punktów dotyku jednocześnie. To ograniczenie sprzętowe kształtuje sposób, w jaki z nimi współpracujemy, zmuszając nas do przejścia od pisania do kliknięć, przeciągania i gestów szczypania.
Jak używa się tabletów
Główne funkcje tabletu to łączenie się z Internetem i korzystanie z treści multimedialnych. Użytkownicy mogą za ich pomocą przeglądać strony internetowe, czytać cyfrowe gazety, e-booki oraz zarządzać pocztą elektroniczną. Dzięki cienkim i lekkim konstrukcjom producenci eliminują nieporęczne mechaniczne komponenty do przechowywania. Urządzenia te nie mają wewnętrznych napędów optycznych DVD ani tradycyjnych obrotowych dysków twardych. Zamiast tego polegają całkowicie na pamięci flash i usługach w chmurze, definiując swoją rolę jako narzędzia do konsumpcji treści i niewielkiej produktywności, a nie potężnej stacji roboczej.
Historia kształtu tabletu
Początków nowoczesnych tabletów często można doszukiwać się w roku 1993, kiedy to Apple wprowadziło na rynek Newton MessagePad 100. Urządzenie to jest powszechnie uważane za przodka nowoczesnych tabletów. Jednak sama koncepcja sięga 1968 roku, kiedy Alan Kay stworzył wizualizację Dynabooka. Newton był rewolucyjnym urządzeniem, które wymagało rysika i posiadało funkcję rozpoznawania pisma ręcznego, ale miało znaczne ograniczenia. Choć innowacyjny, nie odniósł sukcesu komercyjnego.
Branża poszła inną drogą niż Microsoft. W 2001 roku firma wprowadziła specyfikację „tabletu” z wersją systemu Windows XP zoptymalizowaną do użytku z rysikiem. Choć urządzenia te wykazały potencjał technologii, pozostały produktami niszowymi dla wysoko wyspecjalizowanych profesjonalistów.
Kiedy tablety stały się głównym nurtem
Punkt zwrotny w kategorii tabletów nastąpił w styczniu 2010 roku wraz z premierą Apple iPad. Urządzenie odniosło sukces, ponieważ korzystało z tego samego sprzętu i oprogramowania, co iPhone, wydany trzy lata wcześniej, w 2007 roku. iPad sprawił, że interfejs dotykowy był intuicyjny dla przeciętnego konsumenta, a nie tylko entuzjastów technologii. Kiedy ta koncepcja została udowodniona, rynek eksplodował. Powstały setki modeli różnych producentów, a każdy z nich próbował skopiować lub ulepszyć zwycięską formułę iPada.
Tablety zajmują obecnie wyjątkową pozycję. Nie jest to telefon, bo ekran jest za duży, żeby można go było obsługiwać jedną ręką. To nie jest laptop, ponieważ nie ma fizycznej klawiatury ani zaawansowanych funkcji zarządzania plikami, których potrzebuje wielu użytkowników. To jest coś zupełnie innego. Portal poświęcony treściom cyfrowym, dla którego natychmiastowy dostęp i przenośność są ważniejsze od mocy obliczeniowej.
Dlaczego Newton zawiódł, a iPad odniósł sukces? Część sukcesu wynika z wyczucia czasu, ale także z ekosystemu. Apple oferuje piękne rozwiązania programowe, które odpowiadają możliwościom sprzętu. Wczesne wysiłki Microsoftu przypominały skompresowany pulpit systemu Windows upchnięty w mniejszym pakiecie. Branża rozumie, że sam współczynnik kształtu nie wystarczy. Oprogramowanie musi być zaprojektowane od podstaw specjalnie pod kątem interfejsów dotykowych.
Dziś granice między laptopami i tabletami zacierają się bardziej niż kiedykolwiek. Wiele „konwertowanych” laptopów ma ekran dotykowy i odłączaną klawiaturę. Niektóre tablety obsługują pełne systemy operacyjne dla komputerów stacjonarnych. Ale podstawowa tożsamość pozostaje ta sama: szklany panel reagujący na dotyk, pozbawiony fizycznych klawiszy,





























