Tutaj robi się drogo. I bardzo drogie.
Nvidia rozważa obecnie udzielenie gwarancji finansowej, która mogłaby wynieść 250 miliardów dolarów. Cel? Pomóż OpenAI zebrać fundusze na największy projekt dotyczący infrastruktury AI, jaki kiedykolwiek zaproponowano. To nie jest tylko umowa o roboty budowlane. To strategiczne posunięcie, które umacnia dominację chipowego giganta w sercu obecnego boomu na sztuczną inteligencję.
Jeśli transakcja dojdzie do skutku, będzie to przełom w kształtowaniu swojej przyszłości dla superpotęgów takich jak OpenAI. W przypadku Nvidii chodzi o zablokowanie popytu na lata.
Liczby stojące za 10-gigawatową „bestią”
Spójrzmy na skalę. Mówimy o wielkoskalowym centrum danych o mocy 10 gigawatów, które powstaje na południu Ohio. Buduje go oddział energetyczny SoftBanku. Całkowity koszt? Prawdopodobnie przekroczy 500 miliardów dolarów.
Kwota ta obejmuje ziemię, energię i żetony.
Sprawy przybierają konkretny obrót. Według The Wall Street Journal proponowana przez Nvidię gwarancja o wartości 250 miliardów dolarów zabezpieczy umowę najmu i związany z nią dług. Pieniądze te nie zostaną przeznaczone na opłacenie samego sprzętu. Koszt chipów AI jest płatny osobno. Nvidia bada możliwość zawarcia osobnej umowy na sfinansowanie zakupu chipów dla OpenAI. Sama kwota ta może sięgnąć 350 miliardów dolarów.
Mamy więc 250 miliardów dolarów zabezpieczenia finansowego i 350 miliardów dolarów długu sprzętowego. Dodaj do tego infrastrukturę fizyczną. W rezultacie otrzymujemy te same 500 miliardów dolarów.
Czy ten model jest trwały? Wydaje się, że branża tak uważa. Oczekuje się, że światowe wydatki na infrastrukturę sztucznej inteligencji przekroczą w tym roku 700 miliardów dolarów. Firmy pompują pieniądze w moc obliczeniową niczym wodę.
Dlaczego Ohio? Dlaczego teraz?
Miejsce ma znaczenie. Projekt zlokalizowany jest w południowym Ohio, ale źródło energii jest międzynarodowe. To nieoczekiwany zwrot akcji, który rzadko się zdarza.
Pierwszy etap osiągnie pełną wydajność w 2028 roku. Zapewni moc obliczeniową na poziomie około 800 megawatów. Ale skąd bierze się prąd? Jest to kwota kontrolowana przez USA. Fundusze pochodzą jednak z Japonii.
Tokio w związku z niedawną umową handlową przeznaczyło 33 miliardy dolarów na budowę elektrowni gazowej. To wsparcie finansowe pozwala Stanom Zjednoczonym zapewnić energię potrzebną do obsługi obiektu.
Sekretarz handlu USA Howard Lutnick był zaangażowany w decyzje dotyczące dostępu do tych dostaw energii. To ważny fakt. Rząd federalny aktywnie określa, kto otrzyma energię elektryczną.
Kto otrzyma energię?
OpenAI jest obecnie głównym pretendentem. To właśnie tej firmie Nvidia stara się pomóc w przygotowaniu transakcji. Ale nie są sami w sali konferencyjnej.
Anthropic, Microsoft i Google również prowadzą ostatnio rozmowy z Lutnickiem. Chcą wziąć udział w projekcie. Potrzebują tego potencjału. W wyścigu nie chodzi tylko o technologię; jest to walka o zasoby fizyczne. Ziemia. Energia. Dostęp do sieci.
To punkt zwrotny dla OpenAI. Teraz są w dużym stopniu uzależnieni od dostawców usług chmurowych: Microsoft, Amazon, Oracle. Budowa własnego obiektu pozwoli im zmniejszyć tę zależność. Będą mogli zbudować własną infrastrukturę. Krótko mówiąc, stańcie się panami własnego losu.
W przypadku Nvidii logika jest równie prosta. To zabezpiecza klientów. Daje to gwarancję, że nawet jeśli rynek się zmieni, popyt na ich produkty będzie istniał przez wiele lat. Sprzedają łopaty w czasie gorączki złota. A teraz chcą kontrolować miejsca wydobywania złota.
Duży obraz
Transakcja podkreśla dziwność obecnego rynku. Mamy japońską firmę inwestycyjną finansującą elektrownię gazową w USA, aby amerykańska firma zajmująca się sztuczną inteligencją mogła wykorzystywać amerykańską energię do zasilania amerykańskich chipów. Łańcuch dostaw staje się mozaiką geopolityczną.
Gwarancja Nvidii nie obejmuje bezpośrednich kosztów budowy. Chodzi o uspokojenie wierzycieli. To teatr finansowy o kolosalnych proporcjach. Sygnalizuje pewność siebie, nie zagrażając bezpośrednio bilansowi firmy.
Ale czy to gwarantuje sukces? Nie koniecznie. Projekty tej wielkości często napotykają opóźnienia. Przeszkody regulacyjne. Nadmierne wydatki. Termin na rok 2028 może zostać przesunięty. Limit energii elektrycznej może ulec zmianie.
Jedno jest pewne: powiększa się przepaść pomiędzy firmami budującymi tę infrastrukturę, a tymi, które po prostu z niej korzystają. Jeśli OpenAI nie zrealizuje tego projektu, pozostanie powiązany z dostawcami usług w chmurze, którzy posiadają klucze do potencjału ich sztucznej inteligencji.
Pieniądze płyną jak rzeka. Decyzje zapadają na zamkniętych spotkaniach z ministrami handlu i japońskimi inwestorami. Sprzęt jest gotowy.
Czy cena 500 miliardów dolarów przetrwa? A może liczby wzrosną do rozmiarów, których nawet ci giganci technologiczni nie będą w stanie znieść?
Zobaczymy, co się stanie, gdy w Ohio zapalą się światła.
