Ryan zou zijn snoepje niet krijgen. Het was Halloween 2017 in Chicago en een driejarige jongen genaamd Ryan zat met een ernstige ziekte vast op de intensive care. Zijn moeder gaf niet op. Ze wendde zich tot EveryBlock, een buurtspecifiek sociaal netwerk, en stelde een simpele vraag: zouden zijn buren de vakantie voor hem nabootsen?
Ze zeiden ja.
Drie dagen later kwam de straat tot leven. Het ging niet alleen om suiker en kostuums. Het ging om het verschijnen.
Dit is de kernaantrekkingskracht van hyperlokale sociale platforms. Ze beloven het soort onmiddellijke, tastbare gemeenschapssteun dat grote sociale netwerken vaak ontberen.
“Het was alsof ik in een Amish-gemeenschap leefde… mensen kwamen gewoon uit het houtwerk om te helpen.”
Dat citaat kwam van een echtpaar uit Columbus wier kelder in 2014 onder water stond. Ze plaatsten smeekbeden om hulp op Facebook en Twitter. Niemand kwam. De buren van Nextdoor deden dat wel.
Waarom mensen lid worden van lokale netwerken
Nextdoor domineert deze ruimte. Het is actief in meer dan 168.000 Amerikaanse buurten. Het aantal is geëxplodeerd van slechts 40.000 in 2014. Er zijn nog duizenden plekken meer in Groot-Brittannië, Duitsland en Nederland.
Maar het is niet alleen Nextdoor.
Er bestaan sites als Neighborland en E-Democracy. Duizenden privé Facebook-groepen vervullen dezelfde functie. De toegangsdrempel is doorgaans streng. Je moet bewijzen dat je daar woont. Of vraag beheerdersrechten. Je moet ook je echte naam gebruiken.
Waarom?
Om het lokaal te houden. En om een einde te maken aan de door anonimiteit veroorzaakte lelijkheid die de rest van het internet teistert.
Rosta Farzan, assistent-professor aan de Universiteit van Pittsburgh, bestudeert deze dynamiek. Haar onderzoek laat een duidelijk patroon zien. Mensen sluiten zich niet aan bij deze sites voor de mondiale politiek. Ze sluiten zich bij hen aan omdat ze de echte menselijke verbinding missen. Ze geven om hun directe context.
“Ze geven om de lokale context op een manier dat ze zich eigenlijk niets aantrekken van zaken waar ze niet dagelijks mee in aanraking komen.”
Farzan noemt dit mobilisatie. Het is geen passief scrollen. Het is een actieve benutting van lokale hulpbronnen.
Een aannemer nodig? Vragen.
Wilt u een werfverkoop? Organiseren.
Tegen een nieuwe parkeergarage? Mobiliseren.
Het ideale scenario is dat buren zich verenigen voor veiligheid en succes. De werkelijkheid is vaak rommeliger.
De donkere kant van digitale buurten
Chris Englert weet dit goed. Ze verhuisde naar een snelgroeiende wijk in Denver. Ze startte een Facebook-buurtgroep. Het doel was verbinding.
Het werd een oorlogsgebied.
Ruzies over hondenpoep vervingen vriendelijke begroetingen. Ondanks regels tegen face-to-face vijandigheid werden buren pestkoppen.
Een blogger uit Philadelphia zei het botweg. Ze riep haar lokale groep op omdat ze 90 procent negatief was. Niemand handelde. Ze hebben zojuist online geklaagd. Posten in een privégroep is geen dienstverlening aan de gemeenschap.
Dan is er nog de kwestie van profilering.
In 2015 ontdekte de East Bay Express in Oakland een verontrustende trend op Nextdoor. De rubriek ‘Crime & Veiligheid’ moest een digitale buurtwacht worden. In plaats daarvan werd het een instrument voor etnisch profileren.
Berichten met de vlag ‘verdachte activiteit’ op basis van ras of kleding. Een zwarte man of iemand in een hoodie activeerde waarschuwingen die anderen niet zouden overkomen.
Nextdoor negeerde dit niet. Ze hebben hun systeem gereviseerd.
Nu worden gebruikers geconfronteerd met een prompt voordat ze een bericht plaatsen. Zou u dit melden als de persoon tot een ander ras behoorde? Rapporten moeten specifieke kenmerken bevatten, niet alleen ras of geslacht.
Kelsey Grady, Global Communications Director van Nextdoor, zegt dat het aantal problematische posten aanzienlijk is gedaald. Het platform is trots op de verandering.
Maar werkt het?
Uit de gegevens van Farzan blijkt dat veiligheid niet eens de belangrijkste motivator voor gebruikers is. De eigen cijfers van Nextdoor ondersteunen dit.
Waar mensen daadwerkelijk op posten
Als je denkt dat iedereen geobsedeerd is door misdaad, heb je het mis.
Het populairste gedeelte op Nextdoor is Advertenties.
Artikelen die te koop zijn en weggeefacties vormen 32 procent van alle berichten. Aanbevelingen volgen bij 24 procent. Mensen vragen om loodgieters. Mechanica. Goede restaurants.
Lokaal nieuws stimuleert ook de betrokkenheid. Het is een reden waarom mensen massaal naar deze apps komen.
Facebook weet dit. Mark Zuckerberg kondigde aan dat nieuwsfeeds prioriteit zouden geven aan lokale verhalen. Google test een app genaamd Bulletin. Hiermee kunnen gebruikers lokale momenten vastleggen. Een ondergelopen kreek. Perziken op de markt. Deel het met buren.
De technologie evolueert. Het menselijke verlangen naar verbinding blijft statisch.
Wij willen weten wie ernaast woont. Wij willen weten of de straat veilig is. Wij willen weten waar we onze auto kunnen laten repareren.
Maar we willen ook de argumenten vermijden. De profilering. De eindeloze negativiteit.
De platforms proberen zichzelf te repareren. Het centrum voor raciale profilering van Nextdoor is een stap. De algoritmeaanpassingen van Facebook zijn een andere.
Maar de onderliggende spanning blijft bestaan. Hoe bouw je vertrouwen op in een digitale ruimte die is ontworpen voor vreemden?
De jongen uit Chicago kreeg zijn Halloween. De buren van Columbus hebben hun kelder droog gekregen. Maar de digitale buurt is nog steeds aan het uitzoeken hoe ze een buurt kunnen zijn.
