Biomimicry klinkt als een mooi modewoord dat ‘het kopiëren van de natuur’ betekent. Maar het is meer dan dat. Dit is een directe weg naar functionele engineering. Soms wordt de meest elegante oplossing niet uit het niets bedacht. Ze worden in de grond aangetroffen en hechten zich aan de vacht van de hond.
Denk aan klittenbandsluitingen. Gebruik het elke dag. Je hebt je waarschijnlijk nooit afgevraagd waar dit idee vandaan kwam. Het kwam niet van de bank. Het komt van wandelen in Zwitserland.
Hoe disruptie een revolutie teweegbracht
Het verhaal begint met Arctium lappa, ook wel grote klis genoemd. Deze plant is lastig. Het draagt stekelige vruchten. Deze weerhaken eindigen in kleine elastische haakjes. Als er een hond of persoon langskomt, blijven de bramen vastklikken.
Ze blijven niet alleen plakken. Ze grijpen. De flexibiliteit van de haak voorkomt dat hij breekt, zelfs als je hem probeert af te schudden. Planten gebruiken dit mechanisme om dieren mee te liften. Verspreid de zaden over de hele wereld. Het is heel eenvoudig. Dit werkt. Het is slecht als je zwarte wollen kleding draagt.
Georges de Mestral merkte deze irritatie op. Hij was een Zwitserse uitvinder. Hij gaat met zijn hond wandelen in de Alpen. De bramen bleven aan zijn kleding plakken. Ze raakten verstrikt in de vacht van zijn hond. Hij scheidde ze. Steeds opnieuw.
De meeste mensen zouden alleen hun schouders ophalen. De heer de Mestral hield de braam onder een microscoop.
Ontdekkingen gedaan met een microscoop
Dit is waar verandering plaatsvindt. Hij wilde een rechte ruggengraat zien. In plaats daarvan zag hij miljoenen kleine haakjes. Dit ontwerp is ideaal voor omkeerbare bevestiging.
Hij besefte dat hij dit opnieuw kon creëren. Als je stoffen met klittenband kunt maken, kun je de natuur nabootsen. Hij heeft geen lijm nodig. Hij heeft geen ritssluiting nodig. Hij had een mechanische sluiting die sterk is en gemakkelijk te verwijderen.
Deze techniek is ontstaan uit nieuwsgierigheid. Kijken naar gewone dingen. Hij ontwikkelde het eerste prototype. Het was ruw. Maar het werkte.
Patenteren op het ontwerp van de natuur
In 1951 vroeg De Mestral patent aan. Dit is niet zomaar een idee. Dit is een bijzondere mechanische toepassing. Hij noemde de stof “Klittenband”. Een combinatie van velours en haak.
Het zal enige tijd duren voordat de markt zich kan inhalen. Vroege versies waren duur. Ze waren ruw. Het nut ervan kan echter niet worden ontkend. Klittenband is tegenwoordig overal. schoenen. hoofdtelefoon. Ruimtepakken. Het is een basiselement van de moderne productie.
Volgende generatie bevestigingsmiddelen
Het oorspronkelijke ontwerp is nog steeds bewaard gebleven. Maar er zijn ook nadelen. Het wordt vies. Het maakt een luid scheurend geluid. Na verloop van tijd verliest het grip.
Bionische ingenieurs zijn niet klaar met bramen. Ze werken aan bevestigingsmiddelen van de tweede generatie. Het doel van deze nieuwe modellen is om de vervuiling te verminderen. Hun doel is om stil te blijven. Hun doel is om sterker te worden.
Wij beschouwen haken en lussen als vanzelfsprekend. Dat zou je niet moeten doen. Het herinnert ons eraan dat de beste ideeën vaak voortkomen uit aandacht voor de kleine dingen. De volgende keer dat uw hond bramen mee naar huis neemt, borstel ze dan niet zomaar weg. Kijk dichterbij.
