Je zit in je auto. Op de kaart is verderop een dikke rode lijn te zien. Of misschien is het groen. Je vertrouwt het. Je vertrouwt erop dat Google precies weet hoe snel het verkeer zich verplaatst in een straat waar je nog nooit bent geweest, op een tijdstip waarop je nog nooit hebt gereisd.
Het voelt als magie. Dat is het niet.
Het is een mix van ouderwetse sensoren en een enorm, wereldwijd crowdsourcingnetwerk. Het systeem is gebaseerd op twee verschillende soorten gegevens. Historische gemiddelden. En realtime snelheidsrapporten vanaf uw smartphone.
Het sensortijdperk
Voordat je telefoon een GPS-chip op zak had, keek Google Maps naar vaste infrastructuur. Er werd gebruik gemaakt van data van verkeerssensoren.
Deze sensoren bevinden zich niet in uw auto. Ze worden in de weg ingebed of op palen gemonteerd. Transportbureaus installeren ze. Particuliere bedrijven plaatsen ze ook. Ze gebruiken radar. Actief infrarood. Lasertechnologie.
De hardware detecteert twee dingen. De grootte van het voertuig. De snelheid van het voertuig. Die gegevens reizen draadloos naar een server.
Dit werkte goed voor snelwegen. Het werkte goed voor primaire slagaders. Maar er was een harde grens. Sensoren waren duur om te installeren. Ze werden alleen op druk bezochte routes geplaatst. Zijstraten? Spooksteden in de data. Als de weg niet druk genoeg was om een sensor te rechtvaardigen, had Google Maps geen idee wat daar gebeurde.
“Sensorgegevens waren grotendeels beperkt tot snelwegen en hoofdwegen, omdat de sensoren doorgaans alleen op de drukst bereden of verkeersgevoelige routes werden geïnstalleerd.”
De crowdsourcingverschuiving
Toen kwam 2009.
Google heeft het spel veranderd. Het vertrouwde niet langer uitsluitend op hardware, maar begon op mensen te vertrouwen. Of beter gezegd: de GPS-chips in hun broekzak.
Als u met een Android-telefoon rijdt terwijl Google Maps is geopend en de locatieservices zijn ingeschakeld, zendt uw apparaat gegevens uit. Anoniem. Voortdurend.
Je telefoon rapporteert de snelheid. Uw telefoon meldt de locatie. Het stuurt dit terug naar de servers van Google. Google combineert deze signalen van duizenden auto’s. Het berekent een gemiddelde snelheid voor dat specifieke weggedeelte.
Als u de maximumsnelheid rijdt, past u binnen de groene lijn. Als je met een snelheid van 8 km/uur kruipt, help je mee met het schilderen van de rode lijn.
Dit loste het zijstraatprobleem op. Je hebt geen sensor nodig op een bocht als je er langs rijdt. Elke bestuurder is nu een sensor.
Wanneer de gegevens opdrogen
Wat gebeurt er als er geen auto’s zijn?
Als Google Maps niet over voldoende gegevens beschikt om de verkeersstroom voor een specifiek traject te schatten, wordt de lijn grijs. Geen groen. Geen rood. Gewoon grijs.
Het betekent dat het algoritme geen vertrouwen heeft. Het kunnen historische gegevens zijn, maar het is niet realtime. Het is een gok op basis van wat er gewoonlijk op dinsdag om 8.00 uur gebeurt.
Het menselijke element: Waze
Gegevens van GPS zijn passief. Het vertelt je hoe snel je beweegt. Het vertelt je niet waarom.
Waarom staat het verkeer stil op de Hoofdstraat? Is er sprake van een ongeval? Een kapotte vrachtwagen? Een snelheidscontrole?
In 2013 nam Google Waze over. Dit voegde een menselijke rapportagelaag toe aan de mix.
Waze-gebruikers melden actief incidenten. Ongevallen. Bouw. Gehandicapte voertuigen. Snelheidscontroles van de politie. Deze verschijnen als pictogrammen op de kaart. Kleine borden. Gecrashte autosymbolen. Camera-iconen.
Dit gaat verder dan alleen snelheid. Het verklaart de congestie. Hiermee kan het algoritme u om een probleem heen leiden, in plaats van alleen maar te wachten tot het verkeer weer is opgelost.
De FAQ-valstrik
Veel mensen verwarren het ecosysteem. Ze vragen naar Google Earth. Of offline kaarten. Of Streetview.
Dit zijn verschillende hulpmiddelen.
U heeft toegang tot Google Earth op mobiel en desktop zonder de app te downloaden. Voor de Pro-versie is een desktopdownload vereist. Alle drie de versies zijn gratis.
Met offline kaarten kunt u een gebied opslaan terwijl u gebruik maakt van Wi-Fi. U kunt later een routebeschrijving opvragen zonder gegevens.
Met Live View kunt u te voet navigeren. Open de app. Voer een bestemming in. Tik op Routebeschrijving. Selecteer Lopen. Druk op Liveweergave. Het gebruikt je camera om pijlen over de echte wereld te leggen.
Street View bestaat uit slechts foto’s. Voer een bestemming in. Zoek naar het gele kerelpictogram. Klik erop. Je ziet de straat.
Niets van dit alles berekent het verkeer. Verkeer is beweging. De rest is slechts het uitzicht.
Waarom het ertoe doet
De verschuiving van sensoren naar smartphones veranderde de manier waarop we bewegen. We beperken ons niet langer tot de hoofdwegen. Het netwerk is dichter. Nauwkeuriger.
Maar het vereist participatie. Je telefoon werkt voor de kaart. Jouw snelheid is data.
Maakt dat je ongemakkelijk? Misschien. Of misschien waardeer je gewoon de groene lijn.
Het systeem werkt omdat het miljoenen individuele ervaringen samenvoegt tot één enkele waarheid. Het verzacht uw koffiestop. Het negeert uw omweg. Het zoekt de weg van de minste weerstand.
Het is niet perfect. De grijze lijnen bewijzen dat. Maar voor het grootste deel weet het waar u heen gaat. En hij weet hoe lang het zal duren.
Je hoeft alleen maar de kleuren te volgen.
