Games leeftijd. Dat geldt ook voor films. Wij wel.
Starfox is terug. Op schakelaar 2. Het is een remake. Geen nieuwe inzending. Absoluut niet dat. Het spel kost $ 50. Daarmee koop je een glanzende verflaag over een heel oud chassis. Nieuwe tussenfilmpjes. Nieuwe uitdagingsmodi. Multiplayer. Het levelontwerp? Beat voor beat identiek aan Star Fox 64. Die. Uit 1997. Die je nu al gratis kunt spelen als je je abonneert op de N64 Classics-app.
Waarom dit kopen?
Ik ben er uren mee bezig geweest. Weken geleden. Daarna meer uren thuis. En een paar in de trein. Ik vind het leuk. Ik denk dat dit de beste versie is. Maar waarschijnlijk heb je het al verslagen. Je hebt er gewoon niet naar gekeken in 4K.
Hier gaat het over tijd. Star Fox 64 kwam vier jaar na het origineel van de Super NES uit. Destijds voelde de sprong als een decennium. Nu? Het is negentien jaar geleden. Door deze remake lijkt Star Fox 64 op een draadframe-speeltje. Dat wordt verwacht. De charme blijft. Nog steeds. Maar de nieuwe wint op kinetiek.
Het gaat over vliegen. Snel. In de ruimte. Op de Switch 2 voelt dit levend. Het ziet er beter uit dan al het andere dat ik tot nu toe op de console heb gespeeld. Responsief. Pittig. Visceraal zelfs.
Je kunt nu first-person vliegen. Draai een Joy-Con zijwaarts. Gebruik hem als muis. Het richten verandert. Het voelt als een andere titel. Het maakt mij niet uit. Ik blijf in de derde persoon. Achter de Arwing. Het voelt goed. Er is echter een coöperatieve truc. Eén persoon stuurt. De ander schiet. Slim.
Spelen via de Viture Beast-bril met een schakelaar achter me was… raar. Het voelde bijna VR. Twee gigantische schermen in de lucht laten zweven terwijl je een schip bestuurt, is een nieuw hoogtepunt voor retro-gaming.
Naast Donkey Kong Bananza en Kirby Air Riders is dit de meest kinetische ervaring die Nintendo voor deze machine heeft uitgebracht.
Er zijn uitdagingsmodi. Controlelijsten. Prestaties. Hogere moeilijkheden. Je kunt op paden aftakken. Bezoek planeten die je tijdens de eerste run overslaat. Maar laten we eerlijk zijn. Het staat nog steeds op de rails. Arcadelogica is van toepassing. Niveaus zijn kort. Pittig. Geen open wereldvrijheid hier.
Multiplayer? Ik heb de thuiswedstrijd voorlopig overgeslagen. Ik heb het geprobeerd tijdens een demo. Het was chaos. Een USB-camera legt uw gezicht vast. Tijdens videochat zijn filters van toepassing. Het bootst de cockpitcommunicatie na in de singleplayer-campagne. Het loskoppelen is opzettelijk. De vrij bewegende multiplayer voelt als het hoofdgerecht. De campagne is het voorgerecht.
Ik wilde meer niveaus. Nieuwe werelden. Meer Vos. Te veel? Waarschijnlijk. Het doet pijn dat dit een herhaling is. Misschien komt er later nog een vervolg. Als de verkoop piekt. Wie weet.
Het roept een vraag op. Is dit nu het draaiboek? Remakes als strategie? Ocarina of Time krijgt hierna een herfstremake. Je kunt het origineel op de emulator afspelen. Je hebt de versie van $ 50 niet nodig. Metroid Prime is geremasterd. Link’s Awakening ook.
Waarom steeds opnieuw doen wat werkt?
Misschien omdat de originelen wegglippen. Of misschien willen we ze gewoon weer glanzend. Nostalgie heeft echter een prijs. $ 50 is steil. Je verliest de geschiedenis als je het opnieuw schildert. De ruwe randen verdwijnen. Het wordt veilig. Schoon. Star Fox past hier echter perfect bij. Het upgradet zonder de geest te breken.
Er is een demo beschikbaar in de eShop. Het is gratis. Probeer dat eerst. Bepaal of de glans het prijskaartje waard is.
Ik vraag het me nog steeds af. Wist een perfecte remake het origineel uit?
