Todd Blanche bezorgde de Democraten zojuist een overwinning.
Soort van.
De waarnemend procureur-generaal bevestigde dit weekend schriftelijk dat het ministerie van Justitie een voorgesteld ‘anti-bewapeningsfonds’ ter waarde van 1,8 miljard dollar doodt. Het was bedoeld als schadevergoeding voor mensen die beweren dat de overheid wangedrag heeft gepleegd. In plaats daarvan leek het op een achterdeurfonds. Blanche’s vaste aanstelling als procureur-generaal was daardoor vastgelopen. Zelfs sommige Republikeinen hebben zich teruggetrokken.
Nu is het fonds opgeheven. Het ministerie van Justitie zegt geen plannen te hebben om het programma nieuw leven in te blazen.
Dit voelt als een zeldzaam moment waarop de bevestigingsmacht van de Senaat daadwerkelijk het Witte Huis beet. Het bevestigingsproces voor Blanche is het nieuwste wrijvingspunt in een presidentschap dat geobsedeerd is door het controleren van de federale cashflow.
Trumps geschiedenis van geheime accounts
Het anti-bewapeningsfonds is geen geïsoleerd incident. Het is de laatste poging van president Trump om federaal geld over te hevelen naar rekeningen die hij of zijn bondgenoten kunnen controleren. Dit patroon heeft een groot deel van zijn huidige termijn bepaald. Verschillende eerdere pogingen om deze financiële bypasses te creëren, hebben daadwerkelijk gewerkt.
Neem Venezolaanse olie.
Sinds de VS eerder dit jaar hielpen Nicolás Maduro omver te werpen, zijn de winsten uit de olieverkopen naar speciale schatkistrekeningen gesluisd. Technisch gezien worden ze bestempeld als Venezolaans soeverein eigendom. In werkelijkheid kunnen ze alleen worden vrijgelaten op aanwijzing van de minister van Buitenlandse Zaken. Dat is veel invloed in een grootboek.
Dan is er de Raad van Vrede.
De coalitie van Trump voor de wederopbouw van Gaza lijkt verdacht veel op een pay-to-play-plan. Landen krijgen alleen voor drie jaar zetels in het bestuur als ze 1 miljard dollar in de door Trump gecontroleerde organisatie laten vallen. Ruim twintig landen hebben zich aangemeld. Reuters meldde in april dat slechts twee daadwerkelijk betaalden. De rest kocht invloed zonder het prijskaartje.
Tijdens zijn eerste termijn bracht hij ook het idee van een Amerikaans staatsinvesteringsfonds naar voren. Het was bedoeld om de overheid directe investeringen in particuliere bedrijven te laten doen. Het is nooit volledig uitgekomen. De huidige regering heeft echter al aandelenbelangen verworven in ten minste twaalf bedrijven. Je zou het gediversifieerd beleggen kunnen noemen. Of je zou het koopinvloed kunnen noemen.
“Het risico op de lange termijn is dat zijn presidentschap de ontvangst en uitbetaling van geld normaliseert als instrumenten van persoonlijke macht”
Tad DeHaven, een beleidsanalist bij het Cato Instituut, verwoordde het duidelijk in een eerder Vox-stuk. Het gevaar schuilt niet alleen in potentiële illegaliteit. Het is het precedent. Het normaliseert het gebruik van publieke middelen als instrument voor private controle.
De politieke gevolgen
De drang om het fonds te beëindigen kwam van twee specifieke senatoren.
Thom Tillis uit North Carolina. John Cornyn uit Texas.
Beiden zijn Republikeinen. Beiden dwongen een terugtocht. Beiden zullen volgens de huidige planning begin 2027 de Senaat verlaten. Die timing is belangrijk. Zij waren de enigen die bereid waren de boot op dit punt te laten schommelen.
Trump vond het niet leuk.
Zaterdag plaatste hij online een bericht waarin hij volhield dat hij een of andere versie van het fonds zou krijgen, ongeacht de bezwaren van de senatoren. Maandag vertelde hij de verslaggevers dat hij de intrekking nog niet had ondertekend. Hij laat het idee niet los. Hij wacht gewoon tot de politieke kosten dalen.
De ophef over de benoeming van Blanche toonde aan dat het Witte Huis niet onoverwinnelijk is. De Senaat kan nog steeds nee zeggen. Maar de Senaat is ook een draaideur. Tillis en Cornyn vertrekken binnenkort. Wie vult die zetels? Zullen de nieuwe senatoren de slush-fondsen terugdringen? Of zullen ze de andere kant opkijken?
Blanche wil de baan. Om het te krijgen heeft hij een blanco strafblad nodig. Het doden van het fonds lijkt de toegangsprijs te zijn. Voor nu.
Voorbij de krantenkoppen
Geluk wordt blijkbaar overschat.
In een nieuw boek suggereert auteur Ian Bogost dat we moeten stoppen met het najagen van geluk. In plaats daarvan moeten we zintuiglijke bevrediging nastreven. Het is eenvoudiger. Directer. Het is het gevoel van schakelen in een auto met versnellingspook. Of een warme mok vasthouden. Fysieke ervaringen boven abstracte vreugde.
Misschien is dat de sfeer. Minder denken, meer voelen. Zelfs als de overheid haar boeken probeert te verbergen.
We zullen zien wat er na 2026 gebeurt. Het fonds is verdwenen. Het verlangen blijft.
